در آن آتش سر اندر پای خود را سوختم بی تو

هر شبی هزاران ماه رو دیدم ولی زانها

بدان چشمت قسم چشمان خود را دوختم بی تو....

مرا کشتند و از مهر تو روگردان نگردیدم

عزیزم بین چه سان درس وفا آموختم بی تو....

دیگه از غصه تو

دل آسمون گرفت

آسمون گریست برام

غم من پر نگرفت

دیگه از دوری تو

خورشیدم طلوع نکرد

شب اومد, شب ,شب من

با غمت افول نکرد

دیگه از عشق چشات

چشم من دنیا ندید

دنیا غم شد

غیر تو ,دل من خوشی ندید

دیگه از سختی راه

پای من راه نمیرفت

اما عشق رسیدن

راه را هموار میکرد

راه من دور نبود

دل من با تو غمگین نبود

اشک من با تو جاری نبود

ولی بی تو دل من

دیگه آبی نبود

دیگه شادی نبود

گریه و زاری بود

دیگه غم بود دیگه غم بود

غیر غم ماتم بود

در تمام لحظه های عمرم

حسرت دوری تو با من بود

--------------------------------------------------------------

گل من گریه مکن
که در اینه ی اشک تو غم من پیداست
قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
گل من گریه مکن
سخن از اشک مخواه
که سکوتت گویاست
از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست
گل من گریه مکن
اشک تو صاعقه است
تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی
بیش از این گریه مکن
که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
من چو مرغ قفسم
تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی
گل من گریه مکن
که در ایینه ی اشک تو غم من پیداست
قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
دل به امید ببند
نا امیدی کفرست
چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگریز
در دندان تو در غنچه ی لب زیباست
گل من گریه مکن

بار هم که شده تنها از خیابان زندگی رد شوم و حالا که دیگر نمی شود بچه بود و فقط میشود

عاشق بود از سر بچگی هر چه وسط خیابان زندگی سر به هوا می دوم هیچ کس حاضر نمی شود

دستم را بگیرد و برای لحظه ای حتی مراقبم باشد ...

     نیاز عاشقان معشوق را بر ناز می دارد     

                                                     تو سر تا پا وفا بودی تو را من بی وفا کردم

من با خنده هاي تو ديوونه بازي مي كنم

تو بگو دوست دارم من تو رو راضي مي كنم

من مي خوام قد يه دنيا منو دوست داشته باشي

چون ميميرم اگه تو يه روز ازم جدا بشي

من مي تونم موهاتو شونه كنم با گريه هام

تو فقط بگو دوسم داري همين بسه برام

من مي تونم لالايي بگم برات از راه دور

بشمارم ستاره هاتو از يكي تا صد كرور

تا بگي دوست دارم ديوونه بازي مي كنم

بگو آره عسلم من تو رو راضي مي كنم

تا بگي دوست دارم ديوونه بازي مي كنم

بگو آره عسلم من تو رو راضي مي كنم

بگو آره عسلم من تو رو راضي مي كنم

شايد اين خيلي زياده كه دوسم داشته باشي

مي توني بزاري گريم بگيره رها بشي

شايد اين خيلي زياده كه دوسم داشته باشي

مي توني بزاري گريم بگيره رها بشي

من مي خوام با اسب بالدار قشنگ غصه ها

دوتايي باهم بريم از سرزمين آدما

پس بگو دوسم داري تا من بيام از راه دور

دور بشيم از آدما هزار هزار كرور كرور

...

هرجا بودی یادت نره یه عاشقی به یادته
دو چشم منتظر به در همیشه چشم به راهته
هرجا بودی یادت نره یه بیت جا مونده داری
یه هنجره پر از غزل تو غیبتت تو ساکته
تو ای عزیز هرجا بودی طنین این صدا بودی
برای زنده بودنم نفس بودی هوا بودی
قدم قدم تو جاده ها دلیل رفتنم شدی
تو خود تنم شدی حتی اگه جدا بودی
هرجا بودی یادت نره یه عاشقی به یادته
دو چشم منتظر به در همیشه چشم به راهته
فقط خیال ناز توست که این سکوت رو میشکنه
دست نجیب تو فقط تار دلم رو میزنه
هرجا بودی یادت نره دلم اسیر خواستنه
وقتی نباشی کاره من روز و شب رو شمردنه

قطره عبور کرد و گذشت، قطره ایستاد و منجمد شد، قطره روان شد و راه افتاد و به آسمان رفت. هربار چیزی تازه از رنج و عشق و صبوری آموخت.

تا روزی که خدا گفت: امروز روز توست، روز دریا شدن.

وخدا قطره را به دریا رساند. قطره طعم دریا را چشید و طعم دریا شدن را.

روز دیگر قطره به خدا گفت: از دریا بزرگتر، از دریا بزرگتر هم هست؟

خدا گفت: آری هست.

قطره گفت: پس من آن را می خواهم. بزرگترین را، بی نهایت را.

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت: این بی نهایت است، آدم عاشق بود، دنبال کلمه ای می گشت که عشقش را توی آن بریزد. اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت. قطره از قلب عاشق عبور کرد. آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت. وقتی قطره از چشم عاشق چکید خدا گفت: حالا تو بی نهایتی...

                             چون که عکس من در اشک عاشق است.